Column; mijn 1e stopdag in dagboek stoppen met roken

Gisteravond om half 11 heb ik vaarwel gezegd tegen mijn maatje. Ik was er toch een beetje verdrietig om. Het was nu écht een definitief afscheid en mijn wil om te stoppen, was een wet geworden.

Met een bonzend hart werd ik wakker. Het zou een andere dag worden, anders dan anders. Niet meer roken vanaf vandaag!

Mijn ochtendritueel had ik drastisch omgegooid. - Had ik dagen geleden al bedacht -

De nieuwe gewoontes moesten totaal afwijken van mijn oude. ‘s Morgens dronk ik voorheen koffie met een sigaretje erbij. Dat heb ik vervangen door alleen een beker thee. Meestal at ik pas om 11 uur maar nu had ik mijn broodje al om 9 uur gegeten. Ping! De eerste behoefte naar een sigaret meldde zich. Wat praat je toch veel tegen jezelf als je het moeilijk hebt. Snel iets gaan doen. Aan iets anders denken. Je kunt het.

Ik was blij dat ik deze dag in mijn eigen winkeltje kon doorbrengen. Andere omgeving en de klanten zouden mij genoeg afleiding geven. Het grappige was dat mijn vriendin/collega niet eens in de gaten had dat ik al heel wat uren nog niet had gerookt.  “ Zie je niets aan me, zie je geen grote oren groeien en zie je mijn grote tanden niet?” Ze had wel gezien dat ik steeds aan wortelen zat te knabbelen en water dronk maar dacht dat ik aan het lijnen was. – Ja, dat komt ook  nog!-

Toen ik haar vertelde dat ik nu echt gestopt was met roken, vond ze dat helemaal te gek en dapper. Maar de moeilijke momenten bleven toch komen. Ping! Bij het koffie drinken had ik het moeilijk. Wat ongezellig zonder een sigaretje. Ping! We hadden een serieus gesprek. Wat ongezellig zonder een sigaretje. Er kwam een bekende langs. Zij rookte. Ping! Wat ongezellig dat ik er niet eentje mee kon roken. Ik heb haar maar gevraagd om niet in mijn buurt te roken, omdat ik bang was dat ik de sigaret met geweld tussen haar lippen uit zou trekken en hem dan zelf op zou roken. Ontoerekeningsvatbaar zal ik maar zeggen.

Sitemap