Column: Nog heel even

Nog heel even. Dan ga ik de laatste roken. Het is mooi geweest. Het vervelende is dat ik al een tijd meer dan genoeg van hem heb, maar dat het zo moeilijk is hem los te laten. Hoe moet ik het in hemelsnaam alleen gaan doen? Mijn verdere leven zonder hem. Eigenlijk kan ik het me niet goed voorstellen. Stel je eens voor dat ik ineens zin in hem krijg, of dat ik in een stresssituatie beland, wat dan? Hij was er immers altijd om me kalmeren en als er iets te vieren was. Zoveel jaren waren we al bij elkaar. Maatjes door dik en dun, lief en leed hebben we samen gedeeld. Kortom, hij zat onder mijn huid en ik rook hem 24 uur per dag om me heen.

Waar ik ook was of waar ik ook naar toe ging, hij was er altijd bij. De echte “Die Hard” roker, weet waar ik het over heb als je verslaafd bent. Je haalt allerlei capriolen uit om nooit zonder te zitten. Een roker gaat echt niet alleen de deur uit, je bent altijd met zijn tweetjes. Je zorgt er ook voor dat je een aansteker op zak hebt, want stel je eens voor dat je sigaretten in overvloed hebt, maar geen vuur! Dat is pas lachwekkend erg. En wat dacht je van deze slimme zet, een baaltje shag achter de hand hebben voor de noodgevallen mocht je ineens zonder zitten. O, ja, en ook vooral niet vergeten een pakje te bewaren in het dashboardkastje van je auto. Je zal namelijk net je laatste sigaretje gerookt hebben en dan kom je plotseling in een file te staan. Ineens weet je dan weer dat er nog een paar noodsigaretten in je auto lagen.  Ik vergeet bijna de late bezoekjes aan het benzinestation, want dreigde je bijna zonder te zitten voor de volgende ochtend, dan was dat autoritje beslist geen sleur voor mij. Eigenlijk was ik constant alert om het zo te regelen, dat ik nooit zonder kwam te zitten, in welke situatie dan ook.

Sitemap